Coen

 

Coen leeft nog dankzij ingrijpen buurvrouwen

 

 

Hij leeft sportief en gezond. Rookt niet, drinkt met mate en is geen gram te zwaar. Nooit had de 47-jarige Coen Mol gezondheidsproblemen. Tot hij op Prinsjesdag vorig jaar volkomen onverwacht werd getroffen door een hartstilstand. Toen zijn 14-jarige dochter Lotte hem vond, was hij al stervende. “Dankzij doortastend ingrijpen van mijn buurvrouwen Saskia en Marjan kan ik het navertellen”, zegt Coen. “Echt, het kan iedereen overkomen.”

Alarmmelding

Het was 17 september 2013. Coen kwam terug van zijn werk en voelde zich niet zo lekker en ging even liggen. Even later hoorde Lotte haar vader rare geluiden maken. Lotte riep meteen haar moeder. Die belde eerst 112 en toen buurvrouw Saskia van Niekerk, die meteen kwam. 112 stuurde een alarmmelding via het HartveiligWonen netwerk en daarop kwam meteen achterbuurvrouw Marjan van de Ende naar de plaats des onheils. Dit alles speelde zich af binnen twee minuten.

Reanimatie

Dat er extra hulp kwam, was voor Saskia meer dan welkom. Want Coen lag op een plek waar reanimeren onmogelijk was. En dus restte haar niets dan zich maar bovenop hem te laten vallen. Samen met de toegesnelde Marjan wist zij haar buurman in doodsnood te verplaatsen naar een plek waar reanimatie wel mogelijk was. En dat gebeurde dan ook.

Zes minuten

Nog voordat er een AED ter plaatse was, arriveerde de ambulance al binnen zes minuten. Met hulp van brandweer en politie werd Mol – met een nog zeer zwakke pols – met een hoogwerker uit de woning gehaald. Dit moest omdat Coen een Lukas – een apparaat voor automatische borstcompressies – om had en daarom rechtstandig moest worden vervoerd. Dit kon alleen via het raam op de eerste etage.

Kritiek

Ondanks het snelle en doortastende ingrijpen van Marjan en Saskia en de eveneens snelle aankomst van de ambulance met defibrillator, werd in het Haga Ziekenhuis in Den Haag duidelijk dat Coens toestand kritiek was. Hij werd gekoeld tot dertig graden Celsius om zijn hersenfunctie zo goed mogelijk intact te houden. Na twee dagen werd hij weer bij kennis gebracht.

Schade

Die eerste week had ik het heel moeilijk”, vertelt Saskia. “Ik kende Coen natuurlijk heel goed en vooral de onzekerheid over de mogelijke blijvende schade die de stilstand had aangericht, was kwellend. Het moment dat ik hoorde dat hij zijn ogen weer had geopend, hakte er bij mij behoorlijk in. Er viel heel veel van me af.

Geen held

Saskia voelt zich geen held: “Je staat er echt niet constant bij stil dat je een leven hebt gered. Ik weet nu van mezelf dat ik niet dichtsla, maar handelend kan optreden in zo’n situatie. Dat is een goed gevoel. Ik heb na dit voorval gelijk mijn verouderde reanimatiekennis opgefrist en me aangesloten bij HartveiligWonen.

Impact

Coens harstilstand had mentaal een veel grotere impact op zijn vrouw en dochter dan op hemzelf. “Ik herinner me helemaal niks”, zegt Coen. “Alles wat ik weet van de aanval – en zelfs van de dagen ervoor – heb ik van horen zeggen.” Al een paar weken na de stilstand ging hij op therapeutische basis weer aan het werk. En na een paar maanden fietste hij weer en pakte hij het volleyballen – op recreatieve basis – weer op. “Ik merk wel dat ik nog snel moe ben”, zegt hij.

Reanimatiecursus

Mede naar aanleiding van dit voorval hield wijkvereniging Druivenblok – in de wijk waar het slachtoffer en zijn beide redders wonen – een reanimatiecursus. Er namen 52 mensen deel, waarvan een aanzienlijk deel zich aanmeldde als vrijwilliger bij HartveiligWonen. Waaronder Coens tweelingbroer Jeroen. Zelf willen Coen en Marga, zijn vrouw, dit in de toekomst ook worden. Maar dat duurt nog even: “Daarvoor is het nu nog te vroeg.

Terug