‘Elke seconde telt’, zegt gered slachtoffer Bart Eggink

 

Het was een geluk bij een ongeluk. Op het moment dat de toen 54-jarige Bart Eggink uit Epe in juni 2014 een hartstilstand kreeg, was hij een potje aan het tennissen met zijn basketbalvrienden. Verschillende tennissers op de baan konden reanimeren en binnen een halve minuut was de AED uit het clubhuis op de plaats des onheils. Eén schok van de defibrillator was voldoende om zijn hart weer op gang te brengen. Wat maar weer bewijst: tijd is van levensbelang.

“Ik weet alles nog, zelfs de stand van het tennissen”, zegt Bart. Zijn maten van basketbalclub All Stars Epe – waaronder zijn dubbelpartner Klaas Dijkstra – zagen hoe hij vlak voor het opgooien voor een service plotseling achterover stortte. “Ik zag zijn grauw-blauwe kleur en wist gelijk dat het foute boel was”, vertelt Klaas. “Hij lag te gaspen (gapende, gorgelende reactie van het lichaam van een stervende, red.) en toen dat over was ben ik gaan reanimeren, dertig om twee. Maar ik kreeg de lucht er niet in, waarschijnlijk als gevolg van spierspanning.”

AED

Inmiddels arriveerde tennisdocent en getraind reanimator Jan Kruitbos en had iemand de AED opgehaald. Jan ging verder met reanimeren, terwijl Klaas de borstkas van Bart vrijmaakte. Daarna diende hij met de AED een schok toe. Bart was gelijk ‘terug’. Hij wilde zelfs vrijwel meteen weer opstaan om verder te gaan met tennissen, maar daar werd rap een stokje voor gestoken.
“Het is zo, ik geloof het. Maar het voelt niet zo”, zegt Bart. “Zo ineens ging even het licht uit. Toen ik weer bijkwam, riepen ze ‘blijf liggen’. Ik wilde nog vragen ‘waarom?’ Want ik had nergens last van. Geen kramp, niks. Wel had ik flink in mijn tong gebeten. En later kreeg ik wat last van mijn nek. Pas tijdens de tien dagen in het ziekenhuis begon ik me te realiseren hoe ernstig het was.” Er is ook wat blijvende schade in de vorm van boezemfibrillatie, mogelijk versterkt door het plaatsen van een stent. Daarnaast onderging hij al vijf keer cardioversie en slikt hij dagelijks medicijnen.

Familie

Terwijl Bart in elkaar zakte, stond zijn 16-jarige dochter Laureen op een aangrenzende baan te tennissen. ”Haar gil hoor ik nog, die ging echt door merg en been”, vertelt Klaas. De mentale impact was voor haar aanzienlijk groter dan voor Bart zelf. Maar gelukkig gaat het inmiddels weer een stuk beter met haar. Ook voor echtgenote Corry was het ingrijpend. Zij arriveerde tegelijk met de ambulance en vroeg Bart in paniek ‘Wat heb je nou weer gedaan?’ ”Als ik nu een keer wat later dan gepland thuis kom, moet ik altijd even bellen, ze is sneller ongerust”, zegt Bart.

Hulpverleners

Voor Klaas was het de tweede reanimatie sinds 1986: ”Een goede vriend reanimeren doet wel wat met je. Ik sliep de eerste nacht niet goed. Pas toen ik Bart twee dagen later in het ziekenhuis had bezocht, kwam ik tot rust.” Ook voor Jan was het de tweede keer, beide keren geslaagd. Hij vertelt: “Ik had het er niet echt moeilijk mee, de reanimatie was immers succesvol. Wel werd ik er steeds weer mee geconfronteerd omdat ik hier elke dag op de tennisbaan werk.” Beiden zijn ervan overtuigd dat de AED Barts leven redde. “Ik ben er zeker van dat we het met handmatige reanimatie niet hadden gered”, zegt Klaas.

De gemeente Epe startte in 2012 met HartveiligWonen en zorgt als zodanig voor openbare AED’s op alle strategische punten in de gemeente. Wat op de tennisbaan overigens niet nodig was, hier hangt al vele jaren een defibrillator. De gemeente schafte onlangs zestien nieuwe AED’s met beschermkast aan, waarmee het totaal aantal in de gemeente op 31 komt. Ook zijn er inmiddels zo’n 260 burgerhulpverleners aangesloten.

AED- en reanimatietraining

Sporthal de Prins Willem Alexander hal bood vorig jaar een AED- en reanimatietraining aan voor alle sportverenigingen. Daar was de vrouw van Bart samen met een van zijn dochters van de partij. Ook schafte het gezin zelf een AED aan. “Ik besef dat je afhankelijk bent van apparatuur en dat elke seconde telt. Na wat mij gebeurde, wilde ik een goed werkende AED dichtbij. En die meld ik ook nog aan bij HartveiligWonen. Maar een AED is niet het enige, want zelf kun je het niet. Het zijn de mensen om je heen die het moeten doen. Als die in mijn geval niet zo snel hadden gehandeld, was het heel anders afgelopen. Ik ben zeer blij dat ik deze mensen in mijn omgeving heb.”

Terug