Leerlinge (12) overleeft hartstilstand dankzij reanimatie door meester Harm Hofstede

Een klas van zeventien leerlingen van een school voor speciaal basisonderwijs in Rijswijk (ZH) speelde kort voor de zomervakantie op het plein een balspelletje. Een 12-jarig meisje kreeg de bal aangespeeld, maar reageerde niet. In plaats daarvan zakte ze in elkaar. Meester Harm Hofstede zag het gebeuren. Hij reanimeerde het kind met succes: ze overleefde. Hij deelt zijn ervaring.

Blauwgrijze huidskleur

“Samen met een collega had ik pleinwacht, toen onze leerlinge plotseling onwel werd. Mijn collega zag gelijk dat het foute boel was en riep ‘dit is goed mis’. De blik van de leerlinge stond heel ver weg, ze was volledig onbereikbaar en haar huid werd gelijk blauwgrijs. Mijn collega nam de klas mee naar binnen en waarschuwde de directeur. Die belde gelijk 112. Het meisje was volledig buiten bewustzijn. Ik constateerde geen hartslag en geen ademhaling meer. Daarop begon ik met borstcompressies en mond-op-mondbeademing.”

HartveiligWonen

 “Al jaren ben ik BHV’er. Enkele maanden geleden heb ik mij aangemeld als burgerhulpverlener bij HartveiligWonen. Aangezien het om een kind ging, werd er in dit geval niet gealarmeerd via HartveiligWonen. Ik was gelukkig op het goede moment op de goede plek, zag het gebeuren en kon direct beginnen met reanimeren. Dat deed ik handmatig, aangezien er op onze school helaas geen AED aanwezig is. Ik hield het vol tot de hulpdiensten arriveerden.”

Automatische piloot

“Bij de reanimatie was het alsof ik mijn gevoelens helemaal uitschakelde. Het maakte voor mij op dat moment niet uit of het een mens was of een pop. Vooraf vreesde ik wel dat ik niet zou weten wat ik moest doen. Maar op dat moment was ik totaal niet bang dat ik het niet goed deed. En dat terwijl het slachtoffer een kind was en ook nog eens een meisje uit mijn klas. Maar ze was dermate levenloos, dat het voor mijn gevoel op dat moment niet dat meisje was. Ik kon op de automatische piloot doen wat nodig was.”

AED

“De politie was er binnen vier minuten. De agenten brachten een AED mee. Zij sloten gelijk het apparaat aan en dienden het arme kind een schok toe. Kort daarna arriveerde een ambulance en even later een tweede. Op het schoolplein speelde zich van alles af rondom het meisje, dat inmiddels met doeken werd afgeschermd. Ik stond wat verdwaasd zo’n doek vast te houden. Op het moment dat onze leerlinge de ziekenauto in ging, klopte haar hart weer en was haar ademhaling weer op gang gekomen.”

Overleefd

“Gelukkig overleefde het meisje haar hartstilstand. Of zij er blijvende schade aan heeft overgehouden, is niet helemaal duidelijk omdat zij al een ontwikkelingsachterstand had. Bovendien gebeurde dit tijdens haar laatste dagen in haar laatste jaar op onze school, dus we zien haar niet meer dagelijks. Wel weet ik dat er naar aanleiding van dit voorval een pacemaker bij haar is geplaatst.”

Slachtofferhulp

“Meteen na de reanimatie ging een politieagent met ons in gesprek. Hij maakte direct tijd om eerste slachtofferhulp te verlenen. Dat vond ik zeer professioneel. Later werden alle betrokkenen ook nog gebeld door Slachtofferhulp. Ik wilde het incident graag eerst even rustig laten bezinken en vroeg of ze een maand later opnieuw wilden bellen. Dat gebeurde volgens afspraak en toen heb ik gezegd dat het goed met me ging en verdere hulp niet nodig was.”

Cultuurverschil

“Na de reanimatie werden we geconfronteerd met een onverwachte reactie van familieleden van het meisje. Vanuit hun culturele en religieuze achtergrond zeiden enkele van haar familieleden dat ze moeite hadden met een reanimatie an sich en vooral met het feit dat deze was uitgevoerd door een man. Later trof ik de moeder en die toonde zich toen gelukkig wel heel dankbaar. Ook ontving ik heel veel dankbaarheid van politie en mijn collega’s. Dat voelde er goed. In Nederland heb je toch gevoelsmatig de plicht om levensreddend te handelen. Dus de volgende keer zou ik het op precies dezelfde manier doen.”

 

Terug