Martijn Hartsuijker reanimeerde vrouw tegen beter weten in ‘We zagen dat de familie fijn vond wat wij deden’

 

Tegen beter weten in. Dat was de reanimatie die student verpleegkunde en actief evenementen-hulpverlener Martijn Hartsuijker samen met twee andere burgerhulpverleners van HartveiligWonen uitvoerde bij een buurtbewoonster. Haar leven was al niet meer te redden. Toch gingen de drie door met reanimeren totdat de ambulance arriveerde. Ze voelden op dat moment de waardering van de familie die op een afstand toekeek. De professionele hulpverleners bevestigden het overlijden en vertelden de familie het droevige nieuws.

Voor de vorm

Eigenlijk realiseerden we ons bij het reanimeren gelijk dat wat wij deden te laat kwam voor het slachtoffer. Veel te laat, ze was waarschijnlijk al enkele uren overleden. Voor de vorm bleven we reanimeren omdat we zagen dat de familie fijn vond wat wij deden. Toen de ambulanceverpleegkundigen in de woning arriveerden hadden zij via hun meldkamer al te horen gekregen dat ze niet meer hoefden reanimeren omdat mevrouw overleden was.

Reageren of afwijzen?

Het was op een zondagavond, een uur of acht. We waren net thuis van een gezellig familieweekend en ik wilde koffie zetten. Plotseling alarm op de telefoon: HartveiligWonen reanimatie-oproep. Wat doe je: reageren of afwijzen? Ik zag het adres het was de flat achter mijn huis en accepteerde de oproep.

Reanimatieteam

Ik pakte snel mijn EHBO-tas, stapte samen met m’n broer op de fiets en was binnen een halve minuut bij die flat aangekomen. Bij de portiekdeur stond al een burgerhulpverlener, die riep dat ze geen AED bij zich had. Terwijl mijn broer die ging halen, probeerden wij binnen te komen. Dat viel nog niet mee vanwege het intercomsysteem. Zelfs bellen op alle bellen leverde niks op. Daarom klopten we op de begane grond bij mensen aan en riepen dat we naar binnen moesten omdat we van het reanimatieteam waren.

Uren

Hoewel dit alles misschien driekwart minuut duurde, voelde het als uren. Toen we eindelijk binnen waren, renden we gelijk naar de derde verdieping. Daar wees iemand ons op een openstaande deur met de boodschap dat we ons moesten haasten. In de hal van het appartement lag een mevrouw op haar buik.

Reanimeren

Samen draaiden wij de vrouw op de rug, waarna de collega-burgerhulpverlener begon met borstcompressies. Ik haalde even adem om na te denken en realiseerde me gelijk dat er niemand klaar stond om de hulpdiensten op te vangen. Daarom stuurde ik iemand naar de portiekdeur beneden en iemand naar de trap. Vervolgens pakte ik mijn pocket-mask, trok handschoenen aan en nam de reanimatie over van mijn collega EHBO’er. We wisten toen al vrijwel zeker dat het te laat was.

Politieagent

Inmiddels arriveerde er nog een burgerhulpverlener die de reanimatie van mij overnam. Ik informeerde hem gelijk eerlijk over de stand van zaken en snapte het gelijk. Niet zo raar, de man bleek in het dagelijks leven politieagent te zijn. Op mijn vraag of dit zijn eerste reanimatie was, antwoordde hij ‘nee, al mijn derde deze week’.

Goed gevoel

Hoewel we dit slachtoffer helaas niet konden redden, kijk ik toch met een goed gevoel terug op deze inzet. Je wilt natuurlijk altijd dat het slachtoffer overleeft. Maar je weet ook: wanneer het leven uit  lichaam is verdwenen, kun je het er niet opnieuw inpompen. Hoe hard je ook probeert. Graag wil ik hierbij de familie van de vrouw een hart onder de riem steken in deze moeilijke tijd van verdriet en verwerking.

Terug