Vrijwilliger Rutger: ‘een geweldig gevoel om op deze manier het verschil te maken’

Ervaringsverhaal Rutger Vos

“Het was 3 september en ik had net een leuke avond gehad bij een concert en zat daarna voor een drankje bij een vriend. Toen ik op het punt stond om weg te gaan kreeg ik een reanimatiemelding. Ik schrok eerst even, maar reageerde daarna direct met ‘accepteren’. Vervolgens ging ik met mijn navigatie aan op weg naar het incident.

Ik arriveerde tegelijk met de politie en ging meteen het huis binnen. Ik liep de woonkamer in en zag daar het slachtoffer liggen, ik reageerde meteen en ging er op m’n knieën naast zitten, zo snel als nodig nam ik de hartmassage over. Alles gaat in een razend tempo en alles wat ik doe gaat automatisch en zonder aarzelen.

Ik ging door met reanimeren en na een tijdje arriveerde de ambulances, dus ik maakte plaats en liet de hulpverleners hun werk doen. Het ambulancepersoneel gaat snel aan het werk en het beeld van de slangetjes, de spuiten, alle apparatuur, het schokken van het lichaam door de AED en het pompen van de LUCAS (het hartmassageapparaat) zijn beelden die ik nooit meer vergeet. Er gaat zoveel door je heen en je ziet de familie die erbij staat emotioneel zwakker en zwakker worden en dat is een beeld dat je nooit vergeet.

Ik sta daar als hulpverlener maar ook als steunpunt voor de familie en dat probeer ik als hulpverlener ook altijd te zijn. De reanimatie gaat ondertussen door en ineens na ruim een half uur reanimeren zie ik een kleine beweging: hij begint weer te ademen. Toch is natuurlijk nog niets zeker, want zijn hartslag blijft schommelen en er blijft twijfel. Maar ergens in m’n achterhoofd komt er een gevoel van hoop en blijdschap dat hij het gaat redden.

De ambulancemedewerkers gaan door, uiteindelijk tillen we samen de brancard in de ambulance en gaat het slachtoffer, gevolgd door de familie, direct naar het ziekenhuis. Mijn werk zit erop en ik ga naar huis. Elke dag die volgt, spookt het door m’n hoofd. Elke dag weer komt de vraag in me op of hij het echt heeft gered.

Een aantal dagen na de reanimatie rijd ik daarom naar het huis van het slachtoffer, als afsluiting voor mezelf en voor de familie. De familie is vaak in paniek en krijgt niet alles mee en op deze manier probeer ik alles voor hen ook duidelijk te maken. Ik kwam binnen in de woonkamer waar een aantal dagen eerder paniek en chaos was. Deze woonkamer lag er nu strak en rustig bij, een apart beeld. Ze vertelde bijna meteen dat hij het overleefd had en dat hij, met enige kleine problemen, in het ziekenhuis lag en dat hij weer praatjes kreeg. Even was ik doodstil en werd ik overgenomen door een bijna onbeschrijflijk gevoel: een gevoel van hoop, blijdschap, opwinding en geluk. Een gevoel dat ik nooit meer vergeet. We hebben 2 uur lang gepraat en dat heeft zowel mij, als de familie goed geholpen. Een positieve afsluiting met een uitnodiging om een kop koffie te drinken met meneer zelf. Binnenkort kan ik hem dus in de ogen kijken en kunnen we proosten op het leven, een ervaring die je leven lang mee gaat.

Door die ervaringen leer je dankbaar te zijn voor wat je hebt, omdat het zo ineens voorbij kan zijn. Je leert te begrijpen dat het leven niet altijd vanzelfsprekend is en dat je moet waarderen wat je hebt in plaats van te denken aan de dingen die je niet hebt.

Dit was mijn 3e reanimatie, deze was echter de 1e met een positieve afloop. Toch word ik na elke reanimatie, hoe het ook afloopt, bedankt en geprezen en dat helpt me vaak al veel. Ik ben 19 jaar oud, dus jong vergeleken met de meeste vrijwilligers. Elke reanimatie heeft impact op me, zowel negatief als positief en ondanks dat, heb ik nooit een moment spijt van m’n keuze om vrijwilliger te worden. Het is een geweldig gevoel om op deze manier het verschil te maken en dat zal ik ook zeker blijven doen.

Dit is mijn ervaring en die wil ik via jullie graag met de wereld delen. En bedankt, bedankt voor alle goeie nazorg, het werk dat jullie doen en de top-organisatie die jullie draaiende houden.”

Terug